නොහැක සමුදෙන්න

දෑත් පටලන්  නුඹත් මේ සසර              පුරාවට
මාත් සමගින් එක්ව ආවාද                 සිතේමට
ඒත් කඳුළක් තියා සෙනෙහසේ           කතාවට
ඈත් වු'නමුත් නොහැක සමු දෙන්න   අතීතෙට

වියෝවී  ගියා නුඹ සදාකාලික                   දුරට
ගලාවී    කඳුළු වැල් විඩාබර නෙතු           අගට
පෙලාවී  හද ගැඹර එදා මතකේ               රුවට
දයාවී     නුඹේ මං සිනාසෙන්නම්         ලොවට

සිතිවිල්ල වෙලා මං බඳින විරහවෙ         කවට
සෙවනැල්ල වගේ ලඟ හිදිනු එතෙමින්   අවට
ඇසිපිල්ල වරා නිදි විඩාබර වුනු             කළට
මැසිවිල්ල කියාපන් තබා සෙනෙහස    පෙරට

අරුණැලි උදේගලන රිවිගෙ දහරා          දිගේ
සෙවනැලි සදන් හිසට තුරු හිස් ලතා      වගේ
පවනැලි  ලෙසින් පෙලන දාහය  නිවා    අගේ
දලවැලි මතින් ඇදෙන සතපන් දෙපා     මගේ  

 

සුසුමෙන් හදේ නැගෙන රිදවුම් මකා     ගන්න
කඳුළින් නෙතේ ඇදෙන සිතුවම් දොවා ලන්න
හැඟුමන් ගතේ දැවෙන සිසිලෙන් සදා   ඉන්න
සිහිනෙන් රැයේ නළළ සුවඳක් තබා      යන්න